'Dit lied is geschreven naar aanleiding van de reis die Liesbeth en Freek hebben gemaakt naar Indonesië, met Compassion. Liesbeth: 'Waar ik heel erg aan terug moest denken waren alle kinderen en gezinnen die ik ontmoet heb, kinderen die je in de ogen gekeken hebt, zoals een jongetje dat niet meer kon lopen. In de film '58' is er een kind dat zegt: 'ik droom maar niet meer'. Ik moedig ons sponsorkindje Ririn aan om te blijven dromen. Ik werk zelf met kinderen. Als je hun vriendenboekjes leest, dan kom je er achter: iedereen heeft dromen. Dat er kinderen zijn die niet kunnen dromen, dat heeft me heel erg geraakt. Dat schrijf ik in iedere brief aan Ririn. We kunnen heel veel doen. Wat is nou dertig euro per maand om een kind in armoede te ondersteunen. In dit lied wordt een vraag gestel 'wie kan hen een toekomst geven?' Het is geen hopeloze vraag, eerder een retorische. Wij kunnen deze kinderen een toekomst geven! Wij kunnen laten zien wat liefde is! Het helpen van één van deze kinderen is een eenvoudige manier om aanbidding vorm te geven in je daden.'

Lees hier meer over Compassion.


Download bladmuziek


Waar dromen weer mag

Ik lees in haar ogen,
gevuld met verdriet,
duizend verhalen,
maar de wereld kent ze niet.

Ik zie in zijn handen,
vervuild en bezeerd,
een leven van werken.
Hij is kind-zijn snel verleerd.

Trekt iemand zich hun lijden aan?
Is er iemand die voor hen op wil staan?

Wie kan hen een toekomst geven?
Laten zien wat liefde is?
Ze in de straten laten spelen?
Wie geeft hen weer hoop op morgen?
Uitzicht op een nieuwe dag?
Een dag waar dromen weer mag.

Ik zie in zijn lichaam,
vel over been,
het lijden van de wereld,
maar hij draagt het alleen.

Ik hoor in haar zinnen,
dat ze soms droomt
dat haar leven verandert,
in waar ze stiekem op hoopt.

Tekst: Matthijn Buwalda & Liesbeth Koedoot
Muziek: Kinga Ban